Oftewel : One Happy Island…..Oftewel : One Happy Island…..

Aruba is het kleinste en meest westelijke van de Nederlandse ABC eilanden (Aruba, Bonaire en Curaçao) en heeft een oppervlakte van 193 m2. Geologisch gezien behoort Aruba tot een uitloper van een bergketen van de Venezolaanse kust die bestaat uit kalksteenplateaus en stollingsgesteenten. Het hoogste punt op het eiland is de Jamanota (189 meter). Het klimaat is erg droog en er zijn geen permanente rivieren op het eiland. Typisch voor Aruba is de steeds aanwezige stevige wind. De hoofdstad is Oranjestad en heeft 20.000 inwoners. Op het totale eiland wonen ca. 105.000 mensen. De munteenheid is de Arubaanse florin. De officiële taal is Nederlands en Papiamento. En weet je hoe het vliegveld heet? Beatrix.

We meerden al vroeg aan in Oranjestad en ook vandaag hebben we besloten om een auto te huren. Dit keer een kleine personenauto omdat het tarief voor een jeep eens zo duur was en om Angelo zijn woorden te gebruiken : wij zijn gekke Henkie niet! Door de olieraffinaderijen had Aruba een hoge welvaart en dat was te zien! Wat een kapitale villa’s. De een nog mooier en groter als de ander… Inmiddels is de olieraffinaderij sinds 1985 gesloten en was de economie tijdelijk ingestort, maar heeft het toerisme een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt. Ook dat is te zien. Heel veel grote, luxe hotels en ressorts en alles zit er : Mac Donalds, Burger King, KFC, Taco Bell, Wendy’s en Domino’s…. Persoonlijk vond ik de natuur minder imposant als op Bonaire. Het was minder heuvelachtig. Ook hier wel weer die stamcactussen, maar zoals gezegd minder imposant. Wel veel divi divi bomen gezien, die vaak 1 kant opgroeien vanwege de altijd aanwezige wind. We hebben het eiland kloksgewijs rondgereden en ook dit keer was het weer armoe troef met de verkeersborden. Onze eerste stop was bij de Californische vuurtoren. Het landschap is hier rotsachtig, dor en kaal. De witte duinen steken fel af tegen de blauwe lucht en zee. Op Aruba leven nog slangen en ja hoor, wij zijn er een tegengekomen. Dood wel te verstaan, maar toch… Die slangen hebben Jacq toch wel de nodige stress bezorgd hé Ang? Hoe is dat nou toch mogelijk???? De volgende stop was bij Alto vista, een ruim 70 mtr. hoge kalksteenheuvel waarop een kerkje staat die in 1750 door de indianen is gebouwd. Daarna doorgereden naar het plaatsje Noord voor een bezoek aan de pastelkleurige St. Annakerk. Helaas was deze dicht. Doorgereden naar Bushirivana, waar verlaten goudmijnen zijn en de ruïne van een goudsmelterij uit 1871. Bewoners hebben het liever over een piratenkasteel… Wat ik persoonlijk zo ruig vond was dat er overal stenen op elkaar gestapeld waren, het leken wel ware kunstwerken. Bij de baai Andicurri is in de loop der tijd een bijna volmaakte natuurlijke brug ontstaan door de sterke kracht van de branding tegen de kalkrotsen. Een paar jaar geleden stortte hij in. De volgende stop was bij de Casibari rotsformaties. Geweldig. Vervolgens naar de Hooiberg gereden, de opvallendste heuvel van het eiland met zijn 167,5 mtr hoogte. Ook door het Arikok National Park gereden en daar diverse keren gestopt bijv. bij de grot van Guadirikiri met zijn fraaie druipstenen pilaren en zijn indianen tekeningen op de rotswanden. Ook langs de Tunnel of Love gereden en door een militair oefenterrein waar de rode vlag hing (dus werd er met scherp geschoten), maar de honderden wilde geitjes waren zo schattig….. Verder op het zuidelijkste puntje van het eiland bij de Colorado Point vuurtoren geweest waar je de kust van Venezuela ziet en ook nog een bezoek gebracht aan het plaatsje San Nicolaas, waarvan men schrijft dat dit plaatsje op weg is een belangrijke toeristenplaats te worden. Dus weer heel veel gezien en zwaar genoten. Nadat we de auto hadden ingeleverd nog even door Oranjestad geslenterd. Best wel een gezellig en kleurrijk plaatsje! Nu even een aantal dagen bijkomen van alle indrukken, genieten van de zon, het eten, de shows, het casino en van elkaar, haha, want woensdag gaan we pas weer van boord!