Wat zijn wij toch bevoorrecht. Wat is het leven toch mooi! De ene dag ben je in Taiwan en de volgende dag ben je in Japan, in Okinawa om precies te zijn. Maar voordat we van boord mochten moest er nog wel het een en ander gebeuren.....

Gisterenavond lag ons bed bezaaid met formulieren. Gezondheidsverklaringen, immigratiedienst papieren, begeleidende schrijvens. Moesten we ons dus vanmorgen al om 07.00 uur melden bij de Japanse immigratiedienst en later op de ochtend weer een thermoscan, dus was het nog maar de vraag of we van boord mochten. Bij de immigratiedienst werden vingerafdrukken genomen en een foto gemaakt en later volgde de scan of we geen koorts hadden. Gelukkig, alles was goed, dus wij mochten van boord. Het virus is volgens mij ook weer aardig onder controle. Je hoort er eigenlijk niet veel meer over en we mogen zelf ook weer ons eten pakken. Wel wordt er dagelijks benadrukt dat je op de hygiene moet letten! Terug naar Okinawa. Gelegen in het zuidelijkste gedeelte van Japan. Okinawa bestaat uit 57 eilanden en Okinawa is dus een stad op het eiland Okinawa. Het is de een na grootste stad van het eiland. De hoofdstad is Naha. Okinawa heeft niet alleen een erg rijk oorlogsverleden, maar is ook de geboorteplaats van karate. Het amerikaanse leger heeft meerdere militaire bases die zich geheel of gedeeltelijk op het grondgebied van de stad bevinden. Wij hadden ons trouwens ingeschreven voor de excursie "Battle of Okinawa". Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog vonden op Okinawa felle gevechten plaats tussen het Japanse en Amerikaanse leger. De Amerikanen landden op 1 april op Okinawa zelf. De verschrikkelijke strijd werd door de plaatselijke bevolking tetsu no ame genoemd, oftewel regen van staal. Op 23 juni gaven de laatste Japanners zich over. In deze strijd kwamen meer dan 90 duizend Japanse soldaten om en 94 duizend burgers van Okinawa. Aan de Amerikaanse kant vielen ruim 12 duizend dodelijke slachtoffers en raakten 60 duizend soldaten gewond. Als eerste stond er een bezoek aan het Peace Memorial Park op het programma. Zwaar indrukwekkend. Allemaal marmeren platen met namen van mensen die tijdens de oorlog gesneuveld zijn, de Cornerstone of Peace. Niet alleen Japanners, of mensen van Okinawa, maar ook Amerikanen, Engelsen, Koreanen en mensen uit Taiwan. Het hoofdpad eindigde op het vredesplein, oftewel Peace Plaza en Flame of Peace. Vervolgens hebben we over het Memorial Path gelopen met ongelofelijk veel gedenktekens en bij sommigen een prachtig uitzicht over de Pacific Ocean. Zo uniek.....om stil van te worden. Als tweede stond het Himeyuri Peace Museum op het programma. Himeyuri is de bijnaam voor een meisjesschool in Okinawa. In plaats van te kunnen studeren werd deze school betrokken bij de Battle of Okinawa. De 240 studenten werden ingezet om als verpleegsters in het Okinawa leger ziekenhuis in Haebaru te helpen. Niet een ziekenhuis zoals wij die kennen, nee dit ziekenhuis bestond uit meerdere grotten, verbonden door tunnels. Helaas vonden veel studenten en hun leraren de dood, vandaar dit museum. Vreselijk indrukwekkend was kamer 4, requim. Deze kamer is opgedragen aan alle studenten en leraren die tijdens de oorlog omkwamen. Helaas mochten we in dit museum geen foto's nemen. Als laatste stond een bezoek aan het hoofdkwartier van de Japanse ondergrondse marine op het programma, de Navy Underground Headquarters. Hier werd de Japanse strategie bepaald tijdens de Battle of Okinawa. Indrukwekkend, vooral de "Officers room". Daar pleegde een hoog geplaatst iemand zelfmoord met een handgranaat en dat is nog steeds duidelijk te zien op de muur. Een gigantische indrukwekkende dag. Geen dansende draken, geen Gucci, Prada, of andere dure merken. Geen shopping-malls, maar geconfronteerd worden met de tragedie van de oorlog en het besef van de waarde van vrede. 

PS : Ashley, heel veel suc6 morgen!!!! We weten dat je het kan..... We zullen aan je denken. Wij wel aan jou, haha!